KARATE

Στην Οκινάβα, οι ιδιαίτερες μορφές αυτοάμυνας είχαν αρχίσει να αναπτύσσονται από τον 10ο αιώνα. Ήδη, στα τέλη του 14ου αιώνα, σε ένα προάστιο της Νάχα, πρωτεύουσας της Οκινάβα, στον κινεζικό οικισμό που είχε χτιστεί εκεί, οι προνομιούχοι της τότε κοινωνίας ασκούσαν μορφές αυτοάμυνας, τις οποίες οι Ιάπωνες ονομάζοντας Te (χέρι) και οι Οκιναβέζοι Ti (τεχνική). Την ίδια περίπου περίοδο, έφτασαν στην Οκινάβα οι πρώτες παραδοσιακές μορφές των κινεζικών Kata.

Αρκετά αργότερα δε και καθώς οι συγκεκριμένες μέθοδοι είχαν επηρεαστεί από τις ιδιαιτέρως ανεπτυγμένες κινεζικές πολεμικές τέχνες, ονομάστηκαν Tode (τεχνική των Tang). Αυτός ο όρος μετεξελίχθηκε με την πάροδο των αιώνων σε Οκινάβα-Te (τεχνική από την Οκινάβα). Μόλις πρόσφατα χρησιμοποιήθηκε για την οκιναβέζικη πολεμική τέχνη ο όρος Καράτε.

Στις αρχές του 17ου αιώνα, η Οκινάβα κατακτήθηκε από την ιαπωνική φατρία Σατσούμα και μετατράπηκε σε προτεκτοράτο της ιαπωνικής αυτοκρατορίας. Στον πληθυσμό επιβλήθηκε βαριά φορολογία, ενώ υπέστη πολλές προσβολές. Αυτό προκάλεσε αίσθημα οργής και διάθεση αντίστασης. Οι Οκιναβέζοι, όμως, στους οποίους είχε απαγορευθεί – επί ποινή θανάτου – είχαν αντιπάλους εμπειροπόλεμους Σαμουράι. Έτσι, η μοναδική τους ελπίδα να υπερασπίσουν τους εαυτούς τους ήταν με τη χρήση των χεριών και των ποδιών. Σταδιακά, λοιπόν, με εντατική και επίπονη προπόνηση, δυνάμωσαν τόσο πολύ τα χέρια, τα δάχτυλα και τα πόδια ώστε είχαν τη δυνατότητα ακόμη και να τρυπούν τις πανοπλίες των Σαμουράι, που κυρίως ήταν φτιαγμένες από μπαμπού.

Η εξέλιξη αυτή συντελέστηκε παράλληλα με τη σκληρή εκπαίδευση των Οκιναβέζων πάνω στα αυτοσχέδια όπλα τους (κυρίως το μακρύ ραβδί ή Bo), η οποία γέννησε την πολεμική τέχνη του Kobudo.